K-Group Abstract experimental music in a pop format : Paul Toohey, the man who went out shopping and came back 16 years later. (interview by Joeri Bruyninckx )

K-group is touring thanks to the energy of Knotwilg Records. K-group is playing les ateliers claus on 9th November with Caspar Brötzmann Massaker and dj Klakle and 10th November with Taku Sugimoto / Minami Saeki (jap) at gr'ambacht in Mechelen. 

You recorded a 7" for I Dichi Del Barone. Why are there 16 years between the last K-Group release from 2003 and this new 7"? 

Paul Toohey: I don't know. I could say family life, work, going to the shops. A lot of spare time got used up on house renovations, playing football, that sort of thing. But I kept recording all through that period, and I was trying out some new ways to make sounds and record with a computer. It was only moderately successfully and even when I made something I liked, I was in no hurry to release it, because I was out of touch with the music world. But I knew the time would come again so I never really went away. I definitely missed playing with Surface of the Earth. When I moved to Auckland Rosy Parlane and Torben Tilly encouraged me to resurrect K-Group for some live shows so the last two years have been quite productive. A few shows, lots of recording.

Can you tell me, in your own words, what am I listening to when I listen to this 7"? 

Side A - processed guitar. The flip side came about after applying a computer effect to a sound that I can't quite remember the source of. Possibly some synthesiser that has been pitch shifted and had its tempo dramatically altered.

Do you think the 7" format fits your kind of drone music? Because one of the things I like about your drones is that they don't go on forever. 

When we had our label World Resources one of the ideas that appealed to me was making abstract, experimental music and presenting in a 'pop' format - the 7". I'm still interested in that idea. Same thing with albums really, 8-10 tracks around a 4-6 minute mark. Trying to work with the format of music I grew up listening to in the late 70s and 80s. Sometimes it's possible to do longer tracks but in general I prefer short ones. Live I think it can be a bit challenging for the audience because the music sometimes ends just when people seem to be drifting off with the sound and getting comfortable.

How did you get into ths kind of music? Was it a record? Or an artist? Or an instrument? 

Most of the stuff I really liked when I was kid had some kind of drone element. I was listening to the obvious stuff so guitar players like Bernard Sumner, Bruce Gilbert and Johnny Ramone made their mark on me when I was in high school, particularly the sound of their guitars and the economy of it all. I liked the synthesiser too and remember 'Autobahn' on the radio. I loved it, and of course much later discovered all the German music like La Dusseldorf. Back in the mid 80s I was making recordings with Tony from Surface of the Earth and also on my own. Some of the drone elements were already there, and largely because of my limitations as a guitar player. Some of the classic New Zealand Flying Nun 80s bands always had some kind of drone going on. I'm going to see Michael Rother in Berlin in three weeks in Berlin, I can hardly believe it. 

What is it that attracts you in drone music? 

I don't think I can say I listen to a lot of drone music, but I like hearing people using drones in rock or pop music. Someone like Dean Wareham has been doing it for years and he's very skilful and I already mentioned the German stars. I suppose the idea of getting lost in sound appeals to most people who love music. As for playing it, I think it's all I can do really, as I am limited as a guitar player.

Which gear do you use, for making your music and for recording? 

The K-Group CD on Corpus Hermeticum was a guitar album, recorded to cassettes, like Surface of the Earth. It took me ages. In the last few years I've been using the computer a lot, but not really in a high tech way. So now I generally I record guitar drones - using the overdrive pedal I've had since the 80s, a basic practice amp and a little reverb - onto a little handheld recorder. I transfer the sounds to computer and process them. I sometimes layer a couple of tracks, but because the recordings are quite low fidelity, there's already a bit of texture and there's a lot detail missing. This is generally a good thing, as it gives me something to work with. I don't like too many layers - overdubs stress me - so I try to keep it as sparse as possible. 

Did the music of Surface Of The Earth influence your solo work? 

Well I play a similar role in K-Group to the one I have in Surface. I've really only got a couple of moves on the guitar so it's difficult for me to come up with something different, but I still try. Some recent K-Group recordings are probably not drone music so  I'm finally branching out a bit.  One of the enjoyable things about Surface of the Earth is we don't talk about anything, we just record. Because of the guitars of Donald and Tony, Surface recordings are more detailed. In K-Group I spend hours and hours over things and often end up nowhere anyway. K-Group is more 'controlled' and 'constructed' I suppose but it definitely contains less elements.

Why did you want to do K-group as a solo thing? 

Mainly because I moved from Wellington in the mid 90s, and because I've always recorded on my own anyway.

What does the name K-Group refer to? 

I can't remember, exactly - probably obfuscation. I'm stuck with it now.

You tour Europe in this autumn. Is this your first European tour? 

It's my first tour anywhere.

  • K-Group

De Futura
Medley trilogie Theusz Hamtaahk
Ehn Deiss


Listen HERE


  • 75 dollar bill


A huge treasure trove of songs and interviews recorded by the legendary folklorist Alan Lomax from the 1940s into the 1990s have been digitized and made available online for free listening. The Association for Cultural Equity, a nonprofit organization founded by Lomax in the 1980s, has posted some 17,000 recordings. When you click to this page, see the navigation on the right.

"For the first time," Cultural Equity Executive Director Don Fleming told NPR's Joel Rose, "everything that we've digitized of Alan's field recording trips are online, on our Web site. It's every take, all the way through. False takes, interviews, music."

It's an amazing resource. For a quick taste, here are a few examples from one of the best-known areas of Lomax's research, his recordings of traditional African American culture:

But that's just scratching the surface of what's inside the enormous archive. Lomax's work extended far beyond the Deep South, into other areas and cultures of America, the Caribbean, Europe and Asia. "He believed that all cultures should be looked at on an even playing field," his daughter Anna Lomax Wood told NPR. "Not that they're all alike. But they should be given the same dignity, or they had the same dignity and worth as any other."

You can listen to Rose's piece about the archive on the NPR website, as well as a 1990 interview with Lomax by Terry Gross of Fresh Air, which includes sample recordings from Woody Guthrie, Jelly Roll Morton, Lead Belly and Mississippi Fred McDowell. To dive into the Lomax audio archive, you can search the vast collection by artist, date, genre, country and other categories, or go to the Sound Collections Guide for easy browsing.


  • Alan Lomax

Coming in February 2020

  • Aksak

Köhn: Ik had verwacht dat een wereld waarin alles mogelijk was een bevrijding zou zijn, maar het was eerder een verloren lopen 

Van sommige muziek weet je nog exact waar je was toen je hem voor het eerst hoorde. In dit geval: op een dinsdag, op de parking van de Colruyt in Asse. Na het middagnieuws. De autoradio stond op Studio Brussel. Ik hoorde het geluid van een haperende CD. Ik dacht: "Wat is hier aan de hand?". Even later kwam de verklarende uitleg aan de hand van een interview van Thomas De Soete met Köhn. Wat ik zonet gehoord had was het begin van 'Köhn 1', de debuut-CD van Köhn. 
'Köhn 1' is nu, 20 jaar later, heruitgebracht als dubbel-LP op Cortizona. 

Wanneer je nu terug luistert naar jouw debuut, wat hoor je dan? Kan je hier nu objectief naar luisteren, alsof het muziek van iemand anders is? Of is dat sowieso iets dat niet bestaat, objectief naar muziek luisteren? 

Jürgen De Blonde: Objectief luisteren bestaat volgens mij niet echt. Je luistert altijd vanuit een referentiekader. Maar de afstand helpt wel, de tijd die erover heen is gegaan. De plaat beluisteren op dit medium, een dubbel vinyl, helpt ook. Hierdoor valt de plaat nu mooi uiteen in vier hoofdstukken, die ook echt kloppen naar mijn mening. De nummers van de 4 delen passen mooi bij elkaar per deel. Door de hermastering heb ik ook dingen gehoord die ik zelf nog niet had gehoord... bepaalde details en dat is ook echt wel nice (zoals men dat tegenwoordig zegt). Ik vind ook dat de plaat overeind blijft en die 21 jaar goed heeft doorstaan. Eerlijk gezegd zou ik een reissue niet hebben overwogen mocht ik dat niet vinden.

Voelt hiernaar luisteren als naar een oude foto van jezelf kijken?    

Het voelt niet echt als kijken naar een oude foto van mezelf. Het is wel luisteren naar een document van een bijzondere creatieve periode en dat is vreemd genoeg inspirerend. Ik hoor spelvreugde en exploratiedrang. Ik hoor erg veel ideeën en ik denk soms wel eens: ik zou gemakkelijk een volledige plaat kunnen maken volgens de principes of ideeën van elk nummer. Maar dat zou dan misschien weer saai zijn, een volledige plaat volgens hetzelfde idioom.

Is een muzikant de beste criticus van zijn eigen werk? 

Ik betwijfel dat een muzikant altijd de beste criticus is van zijn eigen werk, zeker tijdens het creatie-proces is het soms het bos niet meer zien door de bomen. Soms heb je gewoon een buitenstaander nodig om even een ander licht te werpen op waar je mee bezig bent. Het kan zelfs al genoeg zijn gewoon stilzwijgend te luisteren in nabij zijn van een ander om een ander perspectief te krijgen.

Een paar clichés: er wordt gezegd dat je aan geen enkele plaat zo lang werkt als aan jouw debuut. Is jouw debuut een soort compilatie, een soort 'best of' van het materiaal dat je op dat moment had?  

Hmm... een cliché dat ik nog nooit hoorde. Of wordt er misschien bedoeld dat een debuut ergens altijd een cumul is van jaren proberen en zoeken en daardoor inderdaad een soort 'best of' is? Ik denk eerder een soort 'release' van iets wat zich al jaren heeft opgebouwd en ontwikkeld. Ik denk echter dat dit voor een groot stuk afhangt op welk moment in je artistieke traject je debuut is gesitueerd. Sommige artiesten maken niet altijd hun beste ding op hun debuut maar pas na een paar albums omdat ze vrij vroeg zijn gaan releasen.

Mijn debuut is deels een 'best of' maar ook deels het belichten van een ander aspect dan waar ik toen mee bezig was. Ik was al een paar jaar bezig met nummers in elkaar steken op four-track, eerst op tape dan op minidisc, en daarnaast ook met experimenteren. Een aantal van die dingen bracht ik uit op tape onder de naam "Ed Nolbed". Die tapes waren dan een mix van song-gericht materiaal, gitaargericht vooral, doorspekt met experimenten en instrumentale passages. Die experimentele en meer instrumentale versie ligt eigenlijk ten grondslag van wat ik dan ben gaan doen op dat debuut. Voor mij is dat natuurlijk een organisch verloop, terwijl wat daarvan is verschenen telkens maar is wat boven water komt. Ik heb uiteindelijk veel meer muziek liggen die niet is verschenen dan wel.

Elk album is een individuele expressie van de maker, maar zegt een plaat ook iets over de tijd en de plaats waarin ze gemaakt is, zeker wanneer je er met iets meer afstand op terug kijkt? Beschrijf de twintiger uit Knesselaere eens die je toen was. 

Mijn God! Ik was een hongerige muziekfreak die zo productief mogelijk probeerde te zijn en ieder vrij moment ideetjes zat op te nemen of in elkaar zat te puzzelen op zijn slaapkamer. Daarnaast probeerde ik ook mijn weg te vinden in het voorgeborchte van het volwassen leven: de hogeschool. Ik was 22, toen ik die eerste Köhn maakte. Ik had er een aantal mislukkingen op zitten op vlak van school en op vlak van lieven. Ik was het gelukkigst als ik kon prullen met mijn materiaal en opnemen. Als ik dat niet aan het doen was, omdat ik op school moest zijn bijvoorbeeld, was ik daar toch ook vaak mee bezig in mijn hoofd. Ik was ook ontzettend veel verschillende soorten en genres muziek aan het verkennen en aan het leren kennen. En verder ging ik vaak uit in Maldegem.

Ik was 19 toen Kurt Cobain stierf. Ik zat toen in de lerarenopleiding. Engels-Geschiedenis-Duits. Ik ging iedere dag op en af tussen Brugge en Knesselare. Ik mocht niet op kot. Het jaar nadien zat ik dan in Gent, op Sint-Lucas, ook niet op kot. Maar dat was wel een jaar wat veel voor mij heeft betekend. Daar leerde ik ook de gast kennen die de hoes ontwierp en sax heeft gespeeld op 'Köhn²' en op 'Lab.Top' en 'Girls Beware!' van de Portables. Ik was muzikaal een beetje terug aan het keren naar elektronische muziek, iets wat ik toch wat links had laten liggen door de ontdekking van de gitaar, shoegaze en MTV's '120 Minutes' in het begin van de nineties. Na de new beat was ik klaar met synthesizer muziek of elektronische muziek zeg maar... house en techno konden op die leeftijd echt niet boeien. De gitaar, de noise, de groezel, de energie en de melodie deden het toen meer... En alles met synths tot na new beat. Hoewel 'On' van Aphex Twin of sommige dingen die ik zag op MTV's 'Chill Out Zone', zoals Future Sound Of London, Orbital of The Orb me wel boeiden, of Autechre of Biosphere... alles wat op de hoop 'ambient' werd gegooid, zeg maar... Ik denk niet dat ik techno snapte. Gonzo Circus, het tijdschrift, met de 'Mind The Gap'- CDs gaf wel een interessant aanbod aan interessante elektronische muziek, onder andere... En verder ploos ik verschillende bibliotheken uit waar ze CD's uitleenden. 

Van thuis uit heb ik ook niet zoveel meegekregen wat betreft smaak in muziek... ik denk dat het beste wat ik meekreeg Abba en Roy Orbison was en wat op de radio speelde, dan wel Radio 2 Oost Vlaanderen. 

Nog een cliché: bij een re-release wordt vaak gezegd dat het nog steeds goed is als het 'de tand des tijds goed heeft doorstaan'. Maar is het juist niet mooi dat een plaat juist wél iets zegt over de tijd en de plaats waarin het gemaakt is? Dat pakweg 'Nevermind' juist wel heel erg begin jaren '90 klinkt? Was jouw debuut 'een produkt van zijn tijd'?   

Ik denk dat mijn debuut zeker een product was van zijn tijd maar dat misschien ook oversteeg of er tegenin ging door ruimer te denken dan wat de kaders en de esthetiek van het 'genre' dicteerden. Dat is sowieso iets waar ik een beetje een hekel aan heb, als een plaat heel strak binnen de lijntjes van een bepaald genre kleurt. En dat is iets waar veel van de zogenaamde 'glitch' vanaf midden jaren '90 best wel last van had. Voor mij was die 'glitch' beweging een interessant startpunt maar het ging mij daar niet strikt om. Er zitten in mijn muziek evenveel elementen uit andere genres en periodes. Sommige passages zijn soms ook wat ik noem 'mislukte imitaties', waarbij je een andere artiest of een nummer probeert na te doen, daar niet in slaagt maar wel bij iets uitkomt wat bruikbaar en geslaagd is. 

Ik denk wel dat ik op mijn debuut probeerde te tonen dat er zoveel meer mogelijk was met een sampler, een sequencer en de middelen die ik had en vooral ook door niet vast te houden aan één stijl of één invloed. Er zitten elementen in van improv, klassiek, prog-rock, synthesizer muziek, drum 'n bass, post-rock, noise... allemaal vanuit een soort reactie, vanuit een impuls die wat op dat moment werd gemaakt verder wilde pushen... zoiets. Dus ja, product van en reactie op zijn tijd... zoiets.

Heeft de beschikbare apperatuur (zowel de instrumenten als de opnameapperatuur) een grote invloed gehad op de muziek je toen maakte?   

De apparatuur heeft altijd een grote invloed gehad op de muziek die ik maak. Voor de shows rond de reissue gebruik ik trouwens de originele four-track opnames die ik heb gedigitaliseerd, alle vier de sporen apart, zodat ik ze kan spatialiseren in quadrofonie. Daarvoor moest ik de originele Minidisc four-track terug aan de praat krijgen en mijn Minidisc-archief aanboren. Soms genant, soms inspirerend om al die dingen terug te horen...

Ik ben pas gaan beseffen hoe groot de invloed is van het materiaal waarop ik werk op het moment dat ik met computer ben beginnen werken en plots terecht kwam in een universum waar alles mogelijk was. Dat was heel bevreemdend en totaal niet bevrijdend eigenlijk. Ik had dat wel verwacht. Ik had verwacht dat een wereld waarin alles mogelijk was, je moest het maar bedenken, een bevrijding zou zijn, maar het was eerder een verloren lopen... Ik besefte dat ik eigenlijk gebaat was met het werken met limieten, werken met beperkt materiaal waardoor ik creatief moest zijn en workarounds moest bedenken om een bepaald idee gedaan te krijgen. Hierdoor konden ongelukjes gebeuren, of kwam ik tot andere resultaten dan vooropgesteld. Allemaal door die limiteringen... dat verdween door het werken met computer. Enerzijds moest ik eerst een situatie gaan scheppen met beperkingen of anderzijds moest ik al een glashelder idee hebben voor ik begon en dat dan heel rigide uitvoeren, maar dat is totaal niet hoe ik tik. Bij mij is het altijd werken binnen beperkingen en ergens moeten ophouden omdat er een limiet is bereikt, bijvoorbeeld de limiet van 4 sporen, de limiet van mijn geduld, de limiet van 1 seconde sample-tijd... Computers zijn als een moeras zonder bodem wat dat betreft. Het is niet 'the sky' die 'the limit' is maar 'the abyss'...

Joeri Bruyninckx

'Köhn 1' is nu uit op Cortizona

  • Magma
  • Magma 1
  • Magma 2

last part of his concert at les ateliers claus

2x 10 free tickets for BRUCE MCCLURE / PAUL SHARITS tonight 16th October


(send an email to )

Bruce McClure from 25 FPS on Vimeo.