Blog

Misschien is onze wereld vertekend, maar we hebben zo het gevoel dat Thurston Moore tegenwoordig vaker in België speelt dan de gemiddelde Belgische band. Geen nood, Thurston schudt altijd wel iets verrassends uit de lange mouw en dus zakten we ook dit keer benieuwd af naar Brussel.

 

Sinds Thurston Moore in Londen woont, is Brussel maar een Kanaaltunnel van huis. Ooit liet hij zich ontvallen dat hij elke maand wel iets in Les Ateliers Claus zou willen doen. Het moet danig gekriebeld hebben bij de intussen eenenzestigjarige levende undergroundlegende, want deze week strijkt hij er met zijn Thurston Moore Group twee keer neer. Ook al waren deze concerten een co-organisatie met de AB, Moore stond er zelf op om alweer in de avantgarde zaal in Sint-Gillis te staan. Een perfect gecaste locatie, al was het maar omdat een ferm stuk van de laatste driedubbelaar 'Spirit Counsel' er werd opgenomen.

De avond was aangekondigd als een "homecoming concert van het jongste album", maar dat was natuurlijk buiten die mouw vol verrassingen gerekend. Inderdaad, we hoorden geen enkele noot uit ‘Spirit Counsel’, noch uit de vorige twee platen die hij sinds 2014 met Deb Googe en James Sedwards inblikte. We kregen wel drie composities die afklokten op respectievelijk twintig, tien en vijfentwintig minuten. Korte songs, naar Moore’s recente doen op ‘Spirit Counsel’.

We hoorden een Thurston Moore Group in grootse doen, netjes het minimalistische gitaargefrunnik en de tribale percussie balancerend met haast poppy passages. Al tijdens de eerste song van de avond leek Thurston Moore de ambachtelijke meestertechnieken uit zijn veertigjarige carriere aaneen te rijgen tot een machtige synthese. Deb Googe, James Sedwards, drummer Jem Doulton en knopjesman Jon ‘Wobbly’ Leidecker plaatsten elk accent alsof ze het nummer al jaren in de vingers hadden.

De tweede song ging op dat elan verder en het leek alsof James Sedwards en Moore de gitaren harmonieuzer wilden doen klinken dan de Beach Boys ooit klonken. We vielen van de ene geniale uitweiding in de andere onrustige wending. Toen het slotnummer na een uurtje een punt achter de show zette, waren we eigenlijk meer dan voldaan, maar de vijf muzikanten hadden zelf nog wel trek in meer.

“James, leg nog eens een riffje op de grill”, hoorden we Moore denkbeeldig naar Sedwards hinten. Terwijl Googe, Sedwards en Delmour op een rij naar dirigent Moore staarden, zagen we die laatste zichtbaar genieten van de muzikale climax die ze aan het creëeren waren. Geen nirvana, wel extastische vrede. Dat gold ook voor onszelf. We zijn de tel kwijt hoeveel maal en in hoeveel gedaantes we Thurston Moore al aan het werk zagen, maar deze passage in Sint-Gillis bewees nog maar eens dat de man zichzelf blift heruitvinden.

Thurston Moore mag dan wel een grote naam zijn, check ook eens wat de agenda van Les Ateliers Claus de komende maanden nog te bieden heeft. Mag er iets grilliger buiten de lijntjes gekleurd worden, dan kun je er de komende maanden nog terecht voor Trash Kit (Andy Gill van Gang Of Four reïncarneert op 15 februari), CEL (met elektrolegende Felix Kubin in de rangen, 22 februari), het Japanse OOIOO (net een album uit op Thrill Jockey, 10 april) of een mini-festival in samenwerking met KnotwilgRecords (op locatie in Atlas, Anderlecht op 4 april). Doen! Dinsdagavond staat Thurston Moore Group er een tweede keer, dat concert is uitverkocht, maar een last-minute Ticketswapje zouden we niet afraden.

11 februari 2020

Christophe Demunter

  • TM

Free jazz-drummer Kris Vanderstraeten maakte eind vorig jaar de free improv-CD 'Impetus', samen met het koppel Dirk Serries op gitaar en Martina Verhoeven op piano. 

Hoe hebben jij en Dirk elkaar leren kennen?

Kris Vanderstraeten: Dirk heb ik enkele jaren geleden voor het eerst ontmoet in Mechelen waar hij optrad bij Jazz@Home met het trio D.S.T. (Jan Daelman, Dirk Serries en Thijs Troch). Een minimal klank trio, geweldig mooie muziek. Hij herkende mij en maakte toen prompt een afspraak met mij voor een repetitie in duo bij mij thuis. Daarna volgde nog een quartet dat bestond uit D.S.T. en mijzelf in het Oratoriënhof. Later deed Dirk nog een optreden in het Oratoriënhof met de groep Tonus en in duo met Martina,  en ook samen met mij, Benedict Taylor en Jean Demey.

Je speelde dus eerst als duo met Dirk. Wanneer is Martina er dan bij gekomen?

Voor de opname voor de 'Impetus' CD, in Anderlecht. Ik had Martina al verschillende keren zien optreden, maar we hadden nog niet samengespeeld.

Je vertelde me de laatste keer dat we elkaar spraken dat jullie die CD op één dag maakten. Kan je me vertellen hoe die dag verliep, hoe je jou die dag herinnert?

De opnamesessie zal altijd in mijn geheugen blijven als pure magie. Het geweldige klankbeeld van die studio heeft zeker meegespeeld, je kon er een naald horen vallen.

Dirk en Martina spelen al jaren samen. Hoe is het om dit duo te vervoegen?

Het gaat hier duidelijk hoorbaar om een muzikaal trio, alle drie met dezelfde luister-achtergrond van alternatieve muziek...

Zoals?

De US freejazz van onder andere Albert Ayler, de Britse geïmproviseerde muziek van een Derek Bailey en John Stevens, maar ook Bennink en Brötzmann en zo. En de avantgardemuziek van onder andere Cage, Stockhausen en Boulez.

Is 'Impetus' een live-plaat, maar dan zonder publiek?

De zes opnames zijn allemaal instant op het ogenblik zelf gespeeld, puur dus, zonder enig knipwerk. Samen met een kleine koffiepauze hebben we alles in zo'n dikke twee uur ingeblikt. Vijf nummers staan op 'Impetus', het zesde nummer wordt
ondertussen al gedeeltelijk gebruikt als soundtrack voor een Amerikaanse kortfilm. Het was dus zeker "No time to waste" die namiddag. De muziekbeleving daar van ons trio was een totaal uniek muzikaal samenspel met volle overgave en concentratie. Dit is ook trouwens waar ons trio is geboren, kan je wel zeggen.

Wat betekent 'Impetus' eigenlijk?

'Impetus' is aanvallen, en wel in de zin van alle drie u samen gooien in een instant compositie, zonder afspraken structuren maken en samen eindigen. En dat zowel in een studio als op het podium...

Joeri Bruyninckx

‘Nist-Nah' is a contemporary percussion album marked by music from Indonesia and made by Nantes-based Australian drummer Will Guthrie.

Why did you want to make a Gamelan record?  

Will Guthrie: I am careful about saying this is a ‘gamelan record’, or that the music is Indonesian. It's more like a contemporary percussion album that continues my work using gongs, resonant metals and other percussion, but of course it is influenced by different Indonesian music(s). I wanted to make a record using Gamelan as I have been interested in different music(s) from Indonesia for a long time, and I'm also very interested in using the different instruments and also wanted to work with a set of tuned percussion that had the same tunings. And even with that in mind, I wouldn’t call it a ‘Gamelan record’ as such.

Do you feel you master the Gamelan genre?  

In terms of music, I like to think I have mastered nothing. I just keep working on the things that interest me, in their different and evolving forms. 

Do you see yourself as a student of Gamelan music?

There is no one ‘gamelan music’, it’s like saying jazz, or classical music. There are many different musics played in Indonesia, and even just looking at Java and Bali the music is incredibly different, and within that there are many different musics that are played for different religious, ceremonial, and cultural events. I will forever be a student of music, including certain things in Indonesian music(s) that interest me, but also many other music. 

Who are the other players on the record? 

It’s just me on the record. But I have formed an ensemble to play the music, with 7 other musicians.

Why are you interested in metal percussion? 

Because gongs, bells, bowls etc allow me to use a melodic and harmonic element in my music.

Are these recording impovisations or compositions?

They are compositions, each piece was conceived before I played them, and I had very specific ideas I wanted to achieve for each piece.

What does the title ‘Nist-Nah' mean? 

Nist-Nah is an invented word I use often when talking to my kids, we often talk in ‘invented (silly)’ languages. 

Joeri Bruyninckx
www.will-guthrie.com

  • the swim

  • r

  • miaux
  • tomaga
  • pb
  • tomaga

photos by Geert Coppens

  • Miaux

photos by Geert Coppens

  • Tomaga & Pierre Bastien
  • Tomaga & Pierre Bastien
  • Tomaga & Pierre Bastien

BEN BERTRAND - MANES

https://stroomtv.bandcamp.com/album/manes

Compositions, bass clarinet and electronics : Ben Bertrand
Voice on B3 : Claire Vailler

Recorded and mixed by Christophe Albertijn at les ateliers claus, August - November 2019
Mastered by Mathieu Savenay at Globe Studio, November 2019
Artwork by Zeloot
Graphic Design by Nana Esi

"There is an endless abundance of variations that the clarinet can use in changing the colour of a single note. As a privileged listener - and - experiencer, Ben Bertrand through his favourite instrument shared the musical blueprints with me, which resulted in this album. His music has become a vivid part of my almost daily thoughts - allowing what I hear to clash and sing with the patterns and rhythms already established in my mind. A voluntary trip, an absorbing experience in our Brussels vibrant cultural life. With his instrument and countless machines, Ben creates a web of sounds that are hard to pin down but easy to absorb as a whole. Ben Bertrand happened to me. His music, full of beauty, is good to listen to and pleasant to follow. A sense and perception of continued growth too illuminated and overwhelming to resist. While I sense when a new composition is coming, Ben was able in our daily conversations, to progressively untangle a musical mystery and layout the puzzle of a new creation. Listening to his music is like sitting at the sea, watching a slow motion of our crazy life sailing by. You, as a listener, with this record stepped in an early stage of his career, with hardly any involvement of other people, composition wise. Besides composing alone, there have been countless hours when Ben Bertrand worked and interacted with Christophe Albertijn for the recordings. There is also the essence of our regular exchanges and the visions we knit. These are in my opinion just the starting points of plural interactions and musical endeavours to be. It is a matter of his artistic trust and let go, while Ben creates his own language, package and macrocosm. The excellence of Ben Bertrand's music lays in its involving and easily accessible nature, regardless of your personal or musical past experience. Ben Bertrand is all before you for you to dig, and nobody is asking you to file him away under any category."

Tommy Denys for Stroom & les albums claus

  • ben bertrand
  • tomaga
  • t
  • Bruzz

  • u
  • u
  • u
  • u
  • u