Sara Manente - Christophe Albertijn

sara manente - christophe albertijn

“I start with writing (language is movement), then I interview people (who's talking about dance?),
I use my mouth to make knots in cherry stems (I have never tried it before)
and I edit a movie vertically because virtual space is better than likely (verosimile),
as Paolo Uccello might have said. Or better: piling up is also peeling off.” 

 

Spectacle #4 is een film over de relatie tussen dans en taal als een fictie in vier hoofdstukken.

Gebruikmakend van EKPHRASIS, de beschrijving van een ingebeeld of echt bestaand, maar niet fysiek aanwezig kunstwerk, begint de film bij een reeks interviews die laten zien hoe we al dan niet praten, begrijpen en ons een performance herinneren.

Hoe belachelijk en poëtisch het ook mag klinken, we zetten letterlijk woorden in dans om en vice versa om tegelijkertijd te ‘semiotiseren’ en ‘desemiotiseren’. Ons bewust van het gebrek aan transparantie wanneer het op vertaling aankomt, zeker bij vertaling van één medium naar een ander, kiezen we voor film om de complexiteit van het onderwerp op een excessieve en sensuele manier over te brengen. We gebruiken een zelfgemaakte 3D-technologie die het beeld verdubbelt, ruimte creëert tussen twee oppervlakken en virtuele perspectieven toevoegt. We werken ook verticaal door beelden en stemmen over elkaar te plaatsen, niet om een opeenstapeling te creëren maar net om de huid laag na laag af te pellen.

Beelden, geluid en montage door Sara Manente en Christophe Albertijn. In residentie van 26 tot 30 juni en van 2 tot 7 september 2017.

 


Spectacle #4 is a film treating the relation between dance and language as a fiction in four chapters. 

Using the literary form of EKPHRASIS, the description of an art work imagined or existed but not physically present, the film started from a series of interviews displaying how we do or don't talk, understand and remember a performance. 

As ridiculous and poetic as it may sound, we literally put words on dance and vice versa to semioticize and desemioticize at the same time. Conscious of the lack of transparency in relation to translation, especially from one medium to another, we choose film to convey the complexity of the topic in a rather excessive and sensual way. We use a DIY 3D technology which actually doubles the image, creating space in between two surfaces and adding virtual perspectives. We work vertically by piling up images and voices, not for the sake of accumulation but rather with the aim of peeling off or shedding the skin. 

Images, sound and editing by Sara Manente and Christophe Albertijn. In residence from the 26th till the 30th of June and from the 2nd till the 7th of September 2017.